Niewinność wmówiona

Kiedy ponad 20 lat temu zwracałem się z kolegami o pomoc do biskupa w prowadzonej przez nas obronie otrzymanego od Jana Pawła II krzyża uznałbym za bluźniercę lub wariata każdego, kto powiedziałby mi, że biskup wolałby, żebyśmy siedzieli cicho i grzecznie pozwolili upchnąć znak Chrystusa gdzieś na zakurzonej półce w magazynie… Tak samo pewnie pomyślałbym jeszcze 10 lat temu. Dopiero dzięki lekturze dokumentów zachowanych w archiwum IPN wiem wreszcie dlaczego biskup wówczas nie udzielił nam wsparcia. I chociaż jest to wiedza trudna do udźwignięcia – nie żałuję. Nie żałuję przede wszystkim dlatego, bo wiem teraz również, jak wielkim hartem ducha i chrzescijańską odwagą wewnątrzkościelną musiał wykazać się proboszcz „szkolnej” parafii, żeby wbrew zaleceniom przełożonego (biskupa) wspierać działania grupy walczących o krzyż nastolatków… Bez tej wiedzy byłbym teraz ślepym człowiekiem. I ułomnym chrześcijaninem. Wspominam o tym przy okazji samorozgrzeszenia zafundowanego biskupom przez Episkopat i jego Kościelną Komisję Historyczną, o którym informuje „Dziennik”.

Członkowie KKH wiedzą doskonale, że w latach 70-tych bezpieka w przypadku duchownych odeszła do wymogu podpisywania deklaracji współpracy (co zwiększyła jej efektywność w walce z niezłomnym Kościołem lat 50. i 60.). Przyjęli jednak za główne kryterium decydujące o współpracy właśnie istnienie nieistniejących nigdy deklaracji współpracy biskupów (wyjątek abp Wielgus nie przeczy regułe). Co więcej, podważyli sens istnienia IPN oraz jakiejkolwiek lustracji uznając, że bardziej wiarygodna od dokumentów jest opinia byłych współpracowników SB. Wypowiedziane przez biskupa „nie współpracowałem” jest – według Episkopatu – wiarygodniejsze od stosu przeczących temu zapewnieniu dokumentów o charakterze historycznym…

Nie dziwię się gorzkim słowom ks. Tadeusza Iaskowicza-Zaleskiego, że doszło do „stłamszenia nadziei”. Episkopat przekreślił nadzieje wszystkich, którzy nie traktują relatywnie dążenia do prawdy, o którym mówił Chrystus. Postawiono znak równości między donosicielami i ich ofiarami. Donosiciele byli tylko nieroztropni. A ich ofiary? Dla Kościelnej Komisji Historycznej nie są one ważne. Mimo iż jej członkowie zapoznali się w IPN wieloma przykładami na dotkliwe, a nawet tragiczne skutki niegodnych czyny współpracujących z SB duchownych…

Przypominam, że pierwszymi, którzy rozgrzeszali współpracujących duchownych byli SBecy. „To dla dobra Kościoła. To dla dobra Polski” – mówili poklepując swoich informatorów po spisaniu donosów na współbraci. Mam przykre wrażenie, że władze Kościoła katolickiego w Polsce anno Domini 2007 mówią głosem funkcjonariuszy bezpieki…

Dziennik Episkopat kościelna komisja historyczna lustracja SB Stanisław Budzik , , , , ,

3 thoughts on “Niewinność wmówiona

  1. Kościelni zamknęli temat .A za parenaście lat jakis wnuczek SB eka sprzeda za słone euro na aukcji Allegro dokumenty purpuratów . I to na dodatek z bardzo ciekawymi fotkami ….

  2. Ponawiam dobrą radę – niech sie pan nie kreuje na sumienie polskich katolików i nie próbuje byc takim Terlikowskim.

  3. jw, zachowaj swoje dobre rady dla siebie. Jak masz ochote bronic donosicieli w mitrach, zakaly polskiego Kosciola, wystaw swoja kandydatura na doradce Episkopatu ds. mataczenia. Wielu jego czlonkow zrobilo koscielna kariere pod patronatem esbekow i w nagrode za dlugotrwala i wierna sluzbe w organach moga dzisiaj pobierac wysoka pensje (40.000 zl miesiecznie). Po ludzku sadzac byli agenci bezpieki dokonali slusznego wyboru. Zdobyli pozycje, pieniadze i wladze, ktorej nikt nie zdola podwazyc bez narazania sie na perfidne ataki, ze szkodza autorytetowi Kosciolowi.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *